پخش زنده
امروز: -
واشنگتن پست با اشاره به سياستهاي تجاوزکارانه اسرائيل،
روند صلح خاورميانه مرده است
واشنگتن پست: تلاشها يک نسل برای پایان دادن به درگیری اسرائیل با فلسطینیان عمدتا بی نتیجه بوده و روند صلح مرده است.
به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري صداوسيما ، روزنامه واشنگتن پست نوشت روند صلح خاور میانه به پایان کار خود نزدیک می شود. 
این روزنامه آمریکایی در پایگاه اینترنتی خود و در تفسیری به قلم دیوید ایگناتیوس با اشاره به میانجی گری های گذشته روسای جمهور پیشین آمریکا بین طرفین مخاصمه، آنچه اکنون در خاور میانه روی می دهد، این است که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، با رجب طیب اردوغان، همتای ترک خود، به توافق می رسد تا مانع از بروز فاجعه در سوریه شود.
روسیه همواره به عنوان قلدر خاورمیانه باعث دردسر آمریکا بوده است و اکنون به عنوان یک قدرت منطقه ای که نقش میانجی توافق های صلح را بازی می کند، احتمالا مشکل جدی تری محسوب می شود.
این روزها از نظر مردم مصر، فلسطین یا سوریه - یا حتی عربستان سعودی، امارات یا عراق ، آمریکا دیگر خیلی عامل تاثیرگذاری به نظر نمی رسد. در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، آمریکا ایفای نقش میانجی را دیگران واگذار کرده است. تصور ترامپ از طرح صلح اعمال نهایت فشار است، تصور کاملا اشتباهی که وی می تواند با ایجاد فقر، کمبود مواد غذایی و دارویی و دیگر نیازهای اصلی زندگی فلسطینیان (یا ایرانیان) را مجبور به پذیرش صلحی کند که وی می خواهد.
اگر اعمال نهایت فشار می توانست به صلح منجر شود، اسرائیلی ها چند دهه پیش فلسطینیان را شکست داده بودند. اما واقعیت این است که هرچه مردم از لحاظ مادی فقیرتر می شوند، بیشتر به مقام و منزلت خود توجه می کنند و معمولا کمتر سازش پذیر می شوند.
نویسنده در ادامه با ابراز تاسف از اینکه تلاش های یک نسل از آمریکاییان، اسرائیلی ها و اعراب برای پایان دادن به درگیری اسرائیل با فلسطینیان عمدتا بی نتیجه بوده است، افزود: روند صلح آنگونه که ما آن را تصور می کنیم، مرده است. این روزها صحبت کردن درباره حقوق فلسطینیان مضحک و کسالت آور است. مشکل فلسطینیان به دیروز تعلق دارد. حتی اعراب هم از مطرح کردن درخواست های خود خسته شده اند.
فلسطینیان یکی از بزرگرتین بازنده های تاریخ معاصر هستند. شاید بگویید تقصیر خودشان است که به امید دست یابی به امتیازهای بیشتر به مانع تراشی بر سر راه توافق صلحی که ممکن بود اسرائیل آن را بپذیرد، ادامه دادند.
برای درک بهتر فلسطینیان، من در سال 1982 [1361] به مدت یک هفته در روستای حلحول در کرانه باختری زندگی کردم. آنچه دریافتم این بود که این مردم تاچه حد به سرزمینشان وابسته هستند و تا چه اندازه ساخت شهرک ها در اطرافشان آنها را آزرده است.
این روزنامه آمریکایی در پایگاه اینترنتی خود و در تفسیری به قلم دیوید ایگناتیوس با اشاره به میانجی گری های گذشته روسای جمهور پیشین آمریکا بین طرفین مخاصمه، آنچه اکنون در خاور میانه روی می دهد، این است که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، با رجب طیب اردوغان، همتای ترک خود، به توافق می رسد تا مانع از بروز فاجعه در سوریه شود.
روسیه همواره به عنوان قلدر خاورمیانه باعث دردسر آمریکا بوده است و اکنون به عنوان یک قدرت منطقه ای که نقش میانجی توافق های صلح را بازی می کند، احتمالا مشکل جدی تری محسوب می شود.
این روزها از نظر مردم مصر، فلسطین یا سوریه - یا حتی عربستان سعودی، امارات یا عراق ، آمریکا دیگر خیلی عامل تاثیرگذاری به نظر نمی رسد. در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، آمریکا ایفای نقش میانجی را دیگران واگذار کرده است. تصور ترامپ از طرح صلح اعمال نهایت فشار است، تصور کاملا اشتباهی که وی می تواند با ایجاد فقر، کمبود مواد غذایی و دارویی و دیگر نیازهای اصلی زندگی فلسطینیان (یا ایرانیان) را مجبور به پذیرش صلحی کند که وی می خواهد.
اگر اعمال نهایت فشار می توانست به صلح منجر شود، اسرائیلی ها چند دهه پیش فلسطینیان را شکست داده بودند. اما واقعیت این است که هرچه مردم از لحاظ مادی فقیرتر می شوند، بیشتر به مقام و منزلت خود توجه می کنند و معمولا کمتر سازش پذیر می شوند.
نویسنده در ادامه با ابراز تاسف از اینکه تلاش های یک نسل از آمریکاییان، اسرائیلی ها و اعراب برای پایان دادن به درگیری اسرائیل با فلسطینیان عمدتا بی نتیجه بوده است، افزود: روند صلح آنگونه که ما آن را تصور می کنیم، مرده است. این روزها صحبت کردن درباره حقوق فلسطینیان مضحک و کسالت آور است. مشکل فلسطینیان به دیروز تعلق دارد. حتی اعراب هم از مطرح کردن درخواست های خود خسته شده اند.
فلسطینیان یکی از بزرگرتین بازنده های تاریخ معاصر هستند. شاید بگویید تقصیر خودشان است که به امید دست یابی به امتیازهای بیشتر به مانع تراشی بر سر راه توافق صلحی که ممکن بود اسرائیل آن را بپذیرد، ادامه دادند.
برای درک بهتر فلسطینیان، من در سال 1982 [1361] به مدت یک هفته در روستای حلحول در کرانه باختری زندگی کردم. آنچه دریافتم این بود که این مردم تاچه حد به سرزمینشان وابسته هستند و تا چه اندازه ساخت شهرک ها در اطرافشان آنها را آزرده است.
نظر شما