روایت تاریخی از تخریب بقیع به دست وهابیت ملعون

 

تخریب بقاع متبرکه ائمه مظلوم (ع) مدفون در قبرستان بقیع در مدینه منوره به دست وهابیون سعودی و دشمنان از خدا بی‌خبر و سفاک قرآن و عترت در هشتم ماه شوال سال ۱۳۴۴ هجری قمری (مصادف با ۲۱ آوریل ۱۹۲۶) یکی از ناگوارترین و اسفناکترین حوادث تاریخ اسلام به شمار می‌رود.

 

پس از اشغال مکه، وهابیان به سرکردگی «عبدالعزیز ابن سعود» به مدینه روی آوردند و پس از محاصره و جنگ با مدافعان شهر، سرانجام آن را اشغال کرده و به تخریب قبور ائمه بقیع و دیگر قبور همچنین قبر ابراهیم فرزند پیامبر اکرم (ص)، قبور زنان آن حضرت، قبر ام‌البنین مادر حضرت اباالفضل العباس (ع) و قبر عبدالله پدر پیامبر (ص) و اسماعیل فرزند امام صادق (ع) و بسیاری قبور دیگر پرداختند.

 

اینکه این تفکر از چه زمانی در دنیای اسلام راه پیدا کرد، بحثی جداگانه دارد و به زمان «ابن تیمیه» درقرن هفتم برمی‌گردد؛ اما این که چگونه خاندان آل سعود به این تفکر دست یافتند و احیاگر این تفکر شدند، قابل توجه است.

 

«محمد ابن عبدالوهاب» از نسل یهودیان تازه مسلمان شده بود که در قرن دوازدهم به عنوان احیاگر تفکر «ابن تیمیه»، گذشته عبرت آموزی دارد. از تفکر دگراندیشی او در دوره جوانی تا گشت و گذار در همه بلاد اسلامی حتی ایران و آشنایی با همفر و تحت تاثیر قرارگرفتن او در اجرای ماموریت‌های همفر و آشنایی و همپیمانی او با محمد بن سعود همه نشان از دست نشاندگی ابن وهاب و تقویت این تفکر از سوی انگلیس دارد.

 

به ویژه این که «محمد بن عبدالوهاب» در سال ۱۱۴۳ قمری مذهب تازه‌ای تاسیس کرد. هرچند ابن وهاب پیرو مذهب «احمد بن حنبل» بود و از این مذهب پیروی می‌کرد، اما تفکر‌های افراطی که ریشه در عقاید تند ابن تیمیه داشت و می‌توانست در دنیای اسلام شقاق ایجاد کند موجب شد، این تفکر مذهب حنبلی مسلط و وهابی‌گری را به عنوان انجام آن چه سنت رسول‌الله (ص) است، گسترش داده و با اصرار به این عقیده پافشاری کند که هر سنتی که پیامبر (ص) انجام داده درست است و بایستی استمرار یابد و غیر از آن بایستی از دین رخت بربندد.

 

یکی از تعهداتی که ابن وهاب به همفر داد، تخریب بارگاه و حرم شریف بزرگان دین بود که وقتی بنای عقیده وهابیت را با بن سعود آغاز کرد، عملیاتی کرد از زیارت قبور و توسل و استغاثه به پیامبر اعظم (ص) را ممنوع کرد و تصمیم به تخریب بنا‌های قبور ائمه و حتی حرم شریف نبوی (ص) گرفت که در ۸ شوال سال ۱۳۴۴ دست به کار شد و بنا‌هایی که روی قبور ائمه بقیع و صحابه پیامبر (ص) بود، تخریب کرد و تصمیم به تخریب خانه و حرم شریف نبوی (ص) گرفت که با پافشاری مسلمانان و دولت‌ها، از این کار صرف نظر کرد.

 

بر اساس اطلاعات ذکر شده در تاریخ، حضرت امام حسن (ع) در اتاقی متعلق به عقیل بن ابی‌طالب به خاک سپرده شده و از ابتدا بنایی روی حرم شریف حضرت بوده است.

 

 

 

یکی از جهانگردان غربی به نام "میستر" که به فاصله کوتاهی از ویرانی، حرم بقیع را دیده، ویرانی و خرابی آن جا را این‌گونه ترسیم می‌کند: "چون وارد بقیع شدم، آن جا را همانند شهری دیدم که زلزله شدیدی در آن به وقوع پیوسته و به ویرانه‌ای تبدیل شده است، زیرا در جای جای بقیع به جز قطعات سنگ و کلوخ به هم ریخته و تیر‌های چوب کهنه چیز دیگری نمی‌توان دید؛ اما این ویرانی‌ها و خرابی‌ها در اثر وقوع زلزله یا حادثه طبیعی نبوده است، بلکه با عزم و اراده انسان‌ها به وجود آمده بود و همه آن گنبد و بارگاه‌های زیبا و سفید رنگ که نشانگر قبور فرزندان و یاران پیامبر اسلام بود، با خاک یکسان شده است. "

 

«نخستین تخریب قبور مطهر ائمه بقیع به دست وهابیون سعودی در سال ۱۲۲۰ هجری یعنی زمان سقوط دولت اول سعودی‌ها به‌دست حکومت عثمانی روی داد. پس از این واقعه تاریخی - اسلامی با سرمایه‌گذاری مسلمانان شیعه و به کار بردن امکانات ویژه‌ای، مرقد‌های تخریب شده به زیباترین شکل بازسازی شد و با ساخت گنبد و مسجد، بقیع به یکی از زیباترین مرقد‌های زیارتی و مکان زیارتی - سیاحتی مسلمانان تبدیل شد.»

 

جهت درک میزان دردناک و شنیع بودن این اقدام باید توجه کرد که در کمتر کشوری به اندازه سرزمین حجاز، آثار مربوط به قرون نخستین اسلام وجود داشته است؛ زیرا زادگاه اصلی اسلام آن‌جاست و آثار گرانبهایی از پیشوایان اسلام در جای جای این سرزمین دیده می‌شود.

 

متأسفانه، متعصبان خشک مغز وهابی، بیشتر این آثار ارزشمند را به بهانه واهی آثار شرک، از میان برده‌اند و کمتر چیزی از این آثار پر ارزش باقی مانده است. نمونه بارز آن، قبرستان بقیع است. این قبرستان، مهم‌ترین قبرستان در اسلام است که بخش مهمی از تاریخ اسلام را در خود جای داده است و کتاب بزرگ و گویایی از تاریخ مسلمانان به شمار می‌آید.

 

در فضیلت بقیع، احادیث و روایات متعددی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است، از جمله این که در حدیثی فرمودند: "از بقیع، ۷۰ هزار تن که صورت آنها مانند ماه شب چهارده است، محشور خواهند شد و بدون حساب وارد بهشت می‌شوند. "

 

در حدیث دیگر آمده است که رسول خدا (ص) در بقیع حضور یافتند و اهل قبور را این‌گونه خطاب می‌کردند: "درود بر شما؛ خداوند، ما و شما را بیامرزد، شما پیشاهنگان ما بودید و ما هم در پی شما خواهیم آمد. "

 

حرم ائمه بقیع (ع) در کتب تاریخ به عنوان مشهد و حرم اهل بیت (ع) معروف شده است.